Οι δρόμοι είναι για ταξίδια όχι μόνο για προορισμούς. Ενα τέτοιο ταξίδι επέλεξα και γώ να κάνω, αλλά οι οιωνοί δεν είναι μαζί μου.

Είμαι η Αρετή και είμαι ποδήλατο.

Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω. Δεν είναι πως δεν θέλω, είμαι μπερδεμένη. Έχω τόσα πολλά να σας πω που δεν μπορώ δεν ξέρω απο που να αρχίσω, δεν μπορώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου. Κάθομαι ξαπλωμένη στον καναπέ και κοιτάω το ταβάνι. Όχι δεν είναι μια κλασσική ταβανοθεραπεία. Είναι η παρατήρηση ότι μέσα στο κενό ίσως βρώ μια αχτίδα φωτός. Μια ζωή ποδήλατο, άντε μια μέρα ακόμη, μια βδομάδα, ένας μήνας, ένας χρόνος. Σαν να λέω, έλα λίγο πετάλι ακόμα και έφθασες. Πού? Που πάω για να ξέρω και πότε θα φθάσω? Γιαυτό σας λέω είμαι ποδήλατο τελικά, απλά δεν το είχα καταλάβει μέχρι τώρα.Εσείς πιθανόν δεν καταλάβατε τίποτα , το ξέρω. Είναι που είμαι μπερδεμένη, το είπαμε άλλωστε. Κάποια στιγμή θα βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Μέχρι τότε θα κάνω πετάλι.
Είμαι η Αρετή---δεν είμαι καλά---και είμαι ποδήλατο......και δεν τρελλάθηκα.......

Θέλω να βγάλω φτερά να πετώ σαν τα πουλιά,

να βλέπω τον κόσμο απο ψηλά,

να μην μ'αγγίζουν του κάτω κόσμου τα δεινά.

Θέλω να βγάλω λέπια και ουρά να βουτήξω στα βαθειά

να μην μ'αγγίζουν του κόσμου τα δεινά.

Είμαι άνθρωπος και τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο. Αναρωτήθηκες για σένα τι είναι αυτό που σ'αρέσει, τι μπορείς ή δεν μπορείς να κάνεις? που σου επιβάλλουν ή σου απαγορεύουν? Πόσο σε πονάν οι επιβεβλημένες ή απαγορευμένες καταστάσεις? Πόσο υποφέρεις έγκλειστος στον εσώτερο κόσμο σου χωρίς ένα τρόπο διαφυγής?
Δεν κατανοείς όσους απέδρασαν? ή μπορείς?

Αξιώθηκα του έρωτα την γεύση στο τέλος της ζωής μου.
Οι άγγελοι της θάλασσας ανασεμιές στην ανυποψίαστη σάρκα μου,
Τα νερά στις εκβολές των μυστικών ποταμών, τα ακίνητα μάτια της ψυχής μου, η αγαθότητα των κινήσεων στην καινούργια κλίνη των νερών.
Αξιώθηκα του έρωτα τα πρώτα βήματα, στους δρασκελισμούς σου ανατολή, ο δρόμος από κάλυκα σε άνθος, από λίμνη σε θάλασσα, από λόφο σε κορυφή, από πέταλο σε ύπερο.
Πίσω από τις πλάτες του ήλιου Μινώταυροι φρουρούσαν, ουτοπία ο μύθος για την κνωσσό που σωριάστηκε στην σήψη του μύθου.
Τα πρώτα βήματα του έρωτα αξιώθηκα στους αρμούς των πλεούμενων, στην ακαμψία των ίστίων τους , στο λιθάρι που θρυμμάτιζε τα γόνατα, που διαιρούσε το ανάστημα που χλεύαζε τους Αργοναύτες.
Αξιώθηκα του έρωτα τον μυστικό δείπνο. Άρτος και οίνος η ψυχή σου, τα σώματα και τα αίματα των ουράνιων αμνών και μετά η σφαγή που λιγόστευε τα ερίφια.Αξιώθηκα του έρωτα το τέλος.................

Χάνομαι

Χάνομαι μέσ' τον κόσμο σας που αποσυντίθεται, σαν λουλούδι στην μοναξιά.
Δεν έχω ελπίδα να σωθώ, δεν κράτησα ούτε μια σταγόνα φώς απο το περασμένο καλοκαίρι.

Ο τολμών νικά

Η αιχμή του δόρατος και φέτος έκλεψε την παράσταση.

Καταδρομείς!!!!!!!!!!!!οι τελευταίοι υπερασπιστές των ιερών και οσίων αυτού του τόπου.

Καλημέρα αγάπη.

Δεν ενώσαμε τις ψυχές μας ποτέ

είχες κλειστές όλες τις πόρτες σου,

φοβόσουν τον ίδιο τον εαυτό σου.

Πότε θάρθη η αγάπη Βασιλιά?

Ρωτήσαμε κάποτε και σφίξαμε τα χέρια.

Τόσες καταγάλανες υποσχέσεις.

Τί είναι η αγάπη Βασιλιά?

Να τα δίνεις όλα και να μην ζητάς τίποτα.

Ναι εσύ το είπες Βασιλιά, και γώ βάδισα

μαγνητισμένη σ'ένα κόσμο δικό σου.

Γλυκές αναμνήσεις, ουράνια χαμόγελα,

Καλημέρα αγάπη.